W 1899 - na skutek fuzji czterech mniejszych klubów lyońskich: Racing Club Lyon, Stade Lyonnais, Club Sportif Lyonnais i Philegie Club Lyon - utworzono wielosekcyjny Lyon Olympique (m.in. z sekcją futbolową). W 1906 zakwalifikował się on do fazy finałowej amatorskich mistrzostw Francji (w owym czasie rozgrywek tych nie przeprowadzano jeszcze w formie ligowej, tylko pucharowej), odpadając w 1/8 finału z Olympique Marsylia (11 marca 1906 2-2 w Lyonie i rezygnacja z wyjazdu na rewanż do Marsylii tydzień później). W 1910 jego nazwę zmieniono na Lyon Olympique Universitaire (LOU). Jeszcze w czasach klubu wielosekcyjnego (tj. przed 1950) piłkarze LOU osiągnęli pewne sukcesy. Po okresie zdominowania przez FC Lyon, w 1910 ponownie awansowali do tury finałowej amatorskich mistrzostw Francji, w których - po pokonaniu 4-1 Besançon RC - doszli do ćwierćfinału (ulegając w nim Stade Helvétique Marsylia 0-5). Kolejna przygoda z tymi rozgrywkami miała miejsce w 1913 i zakończyła się odpadnięciem w 1/8 finału (po porażce 1-5 z FC Saint-Raphaël). Swe mecze rozgrywali oni wówczas na Stade Iris, oczekując na zakończenie siedmioletniej budowy nowego obiektu - Stade Gerland (dzieła znanego architekta Toniego Garniera), na który ostatecznie przeprowadzili się w maju 1926 (choć swe pierwsze spotkania rozegrali na nim tuż po jego otwarciu w 1920).
W lipcu 1942 klub uzyskał status profesjonalnego, zaś w sezonie 1944/1945 odnotował znaczący sukces, zwyciężając w grupie południowej ostatnich mistrzostw Francji czasu wojny (w finale krajowym LOU uległ 0-4 FC Rouen). Dzięki temu, w sezonie 1945/1946 drużyna została zakwalifikowana do pierwszej, powojennej edycji Division 1. Jej debiut na tym szczeblu nie był jednak udany, gdyż po roku spadła ona do Division 2.
W wielosekcyjnym LOU - pod koniec lat 40. - doszło do ostrego konfliktu, pomiędzy sekcją piłkarską, a sekcją rugby. Zakończył się on w maju 1950 postanowieniem o oddzieleniu się tej pierwszej i utworzeniem przez nią nowego jednosekcyjnego klubu (typowo piłkarskiego), posiadającego jednak pełne prawo do tradycji swego protoplasty (ciągłej od 1899). Założono go ostatecznie 3 sierpnia 1950 i zarejestrowano pod nazwą Olympique Lyonnais (OL). Już w sezonie 1950/1951 zwyciężył on w rozgrywkach Division 2, by po roku gry na najwyższym szczeblu ponownie spaść na zaplecze ekstraklasy. Ponowny awans nastąpił po sezonie 1953/1954. Wówczas przygoda z Division 1 trwała o wiele dłużej, bowiem OL grał w niej nieprzerwanie do edycji 1982/1983.
W czerwcu 1987 władzę w klubie przejęła grupa biznesowa z Jean-Michelem Aulasem ( prezesem ) na czele. Nowi inwestorzy postawili na długofalową politykę rozwoju, toteż finalnych efektów swej pracy spodziewali się dopiero na przełomie wieków. Po sześciu latach gry w II lidze, w sezonie 1988/1989 - pod okiem trenera Roberta Nouzareta (jednego z symboli OL) - wywalczono awans do Division 1. Kwalifikacja do europejskich pucharów (Puchar UEFA) nadeszła po dwóch latach gry w elicie (5. pozycja w sezonie 1990/1991) - tym samym cel Aulasa został osiągnięty w przeciągu pół dekady. Jednak przez kolejne trzy sezony zespół grał poniżej oczekiwań (kończył je na lokatach w drugiej połowie tabeli).
W edycji 1994/1995 "olimpijczycy" z Lyonu powrócili do ścisłej czołówki ekstraklasy, plasując się na 2. miejscu, głównie dzięki uzdolnionemu pokoleniu swych wychowanków. Dzięki temu w kolejnym sezonie OL wziął udział w Pucharze UEFA, eliminując m.in. Lazio Rzym. W 1997 - dzięki triumfowi w Pucharze Intertoto - drużyna mogła kontynuować swe występy w europejskich pucharach i od tego czasu występuje w nich regularnie rok po roku.
Po wywalczeniu brązowych medali francuskiej ligi w 1999 i 2000, w 2001 przyszedł czas na powtórzenie największego dotychczas sukcesu (wicemistrzostwa). Od tego czasu "w kraju nad Loarą" trwa "era Olympique Lyon". Premierowy tytuł mistrzowski wywalczono w sezonie 2001/2002, rozpoczynając tym samym niespotykaną nigdy wcześniej we Francji serię siedmiu ligowych mistrzostw z rzędu. Dzięki regularnym występom w Lidze Mistrzów stopniowo powiększano roczne budżety klubu, co pozwoliło w sierpniu 2002 na wstąpienie do elitarnej grupy G-14 (OL ma w niej 1 przedstawiciela).
8 lutego 2007 Olympique Lyon stał się pierwszym francuskim klubem piłkarskim, którego akcje można było kupić w ofercie publicznej (wyemitowano ich na łączną sumę 84 milionów euro i przynieść łącznie 100 milionów euro), a klub został zarejestrowany na giełdzie, zmieniając swój status prawny.
Francuska scena kibicowska sprawia wrażenie w miarę przyzwoitej, fanatycy starają się w miarę możliwości przeciwstawiać się utrudnieniom jakie kibicom przygotowują działacze. Trybuny prezentują się kolorowo, sporo jest ciekawych opraw, od czasu do czasu pojawia się pirotechnika. Każdy kto chociaż trochę interesuje się także tym co wokół boiska zna wojnę pomiędzy Paris St. Germain a Marsylią czy derby pomiędzy RC Lens a Lille. Także na Stade Gerland ruch kibicowski prezentuje się nieźle, przez dłuższy czas fani OL prezentowali się na tle ligowych rywali lepiej niż piłkarze tego klubu, którzy to dopiero w ostatnich 6 latach podbili Francję, a także próbują zawojować (bez powodzenia) piłkarską Europę. Najważniejszą grupą kibicowską na Olympique Lyon jest bez wątpienia ekipa "Bad Gones". Jej pozycja z pewnością wynika z tego, że jest najstarsza bo powstała w 1987 roku i ma bogaty dorobek w dziedzinie stadionowej ultraski. BG' 87 Zajmują północną trybunę (Virage Nord), często przygotowując choreografie na całej długości i szerokości trybuny, co musi przypadać do gustu. Jak to bywa w zachodnioeuropejskich grupach ultras liczba członków "BG'87" wynosi ok. 2500. W pierwszych latach działalności doszukiwano się powiązań "Bad Gones" z Frontem Narodowym i rojalistycznym Action Française, ale należy to uznać za wymyślanie sensacji na siłę (jak to zwykle bywa, ciekawe kto we Francji się oburzył ze na Stade Velodrome machano flagami ZSRR podczas meczu w pierwszej kolejce LM). Wiadomo, że w ekipach kibicowskich bywają różni ludzie, za to miła dla oka jest na pewno symbolika jaką Bad Gones przyjęli - lew w wieńcu laurowym, sporo gotyckiej czcionki na flagach itp. Po drugiej stronie Stade Gerland (Virage Sud) swoje miejsce ma druga z grup ultras OL: "Cosa Nostra Lyon". Powstała niedawno, bo w maju 2006 roku kiedy to połączyć siły postanowiły ekipy "Lugdunums" i "Nucleo Ultra". "Lugdunums" powstali w 1993 roku i podobnie jak "Bad Gones" skupiali się na oprawach i organizacji wyjazdów, za to byli mniej liczni (ok. 600 osób ). Ich nazwa oznacza po prostu Lyon po łacinie. "Nucleo Ultra" założyli młodsi kibice w 2000 roku, ale nie byli zbyt liczni i ich niezależna kariera jak widać potrwała zaledwie kilka lat. Razem w ramach "Cosa Nostra Lyon" obie ekipy na pewno skuteczniej mogą działać dla dobra klubu. Jak ktoś zna francuski to odsyłam na stronę www.bg87.com, gdzie jest trochę do poczytania i ciekawych fotek z oprawami...
